Tüm Haberler
Tüm Haberler
Sık Kullanılanlara Ekle! Açılış Sayfası Yap! Sitene Ekle! İletişim
  Anasayfa
  Haberler
  Bölgeler
  Yazarlar
  Ziyaretçi Yorumu
  Üyelik İşlemleri
  Künyemiz
  İrtibat

Gelişmiş Arama
Kitap Tanıtımı
 Humus'ta Kan Gövdeyi Götürüyor (Video)    Erdoğan: Suriye bizim iç meselemizdir    Zevahiri Suriye Muhalifetini Destekledi    Beşşar Esad’ın Suriye'de Öngöremedikleri    Şehid Şeyh Ahmed Yasin: Allah'ım Ümmetin Suskunluğunu Sana Şikayet Ediyorum    ''İskenderun saldırısı İsrail'in taktik değişikliği''    İKÖ ve İslam Dünyasının Soruları    İrlanda gemisi Gazze yolunda    Türkiye'den İsrail'e Enerji Yaptırımı Sinyali    Hamanei: ''Siyonist rejimin saldırısı beşeri vicdanlara saldırıydı!''  
Şaron’un Yanılgısı
Pazartesi, 06 Şubat 2006 - (12:08)
Immanuel Wallerstein

Facebook da paylaş Twitter da paylaş

Ariel Şaron felç geçirince, Batılı siyaset yorumcularının çoğu, dünyanın Şaron’un İsrail/Filistin’e barış getirecek planının ne olduğunu asla bilemeyeceği ve belki de başka hiç kimsenin Şaron’un çözmek üzere olduğu sorunu çözemeyeceği düşüncesine daldı. Bu bana kesinlikle anlamsız geliyor. Şaron’un planlarının ne olduğunu biliyorum, çünkü o bunları pek gizlemezdi. Ve bu planlar sorunu çözemeyecekti, çünkü köklü bir yanılgıya dayanıyordu.

Ulusal güvenlik, Yahudi İsraillilerin çoğunun saplantısıdır. İsrail devletinin güvenliği uzun süredir önemli ölçüde tehlikede olduğundan, bu anlaşılır bir durumdur. Ariel Şaron, hayatı boyunca, İngiliz Mandası bölgeleri ve bunun ötesindeki kimi alanlar (Golan) üzerinde İsrail için mutlak egemenlik kurma düşüyle yaşamış birisidir. Şaron bu topraklarda Yahudilerin mutlak çoğunlukta olduğu bir Yahudi devleti kurulmasını istiyordu.

Şaron bu görüşleriyle, Vladimir Jabotinsky ve onun Siyonizm içindeki revizyonist hareketinin varisi durumundadır. Jabotinsky ile ilgili bir hatırlatma yapmak gerekirse, partisini Trans-Ürdün’ün (bugünkü Ürdün) İngiliz Mandasının dışında bırakılmasına karşı çıkarak kurmuştu. (Bugünkü Likud Partisi’nin ataları olan) Revizyonistler İsrail toprakları konusunda her zaman en yayılmacı görüşteydi. Revizyonistler aynı zamanda, daima, askeri olarak güçlü (ve gerekli gördüklerinde saldırgan) bir İsrail’in gerekliliği üzerinde, yani “demir duvar” politikasında ısrarcıydılar.

Şaron ayrıca çok zeki bir askerdi. Ardı ardına gelen Arap-İsrail savaşlarında artan önemde bir rol oynadı ve İsraillilerin kendisini resmen tanıdığı 1982 Lübnan işgalinde iğrenç ününü borçlu olduğu tiksindirici bir rol oynadı. Çeşitli hükümetlerde bakan olarak, 1973’ten sonra işgal altındaki topraklarda yeni yerleşimlerin kurulmasının önünü açan bir liderdi. Ki bu yerleşimler, müstakbel barış görüşmelerinde geri dönüşü çok zor bir “faits accomplis” (oldu bitti; ç.n.) yaratma niyetiyle kuruluyordu.

Peki, ona bugünkü barıştırıcı adam şöhretini kazandıran neydi? İki şey: Birincisi Şaron’un gerçekçilik dozu. O da fark etti ki, programının bütünüyle uygulanabilirliği konusunda ABD hükümetinde bile hayli muhalefet uyanmıştı. Ve Şaron yaklaşmakta olan demografik felaketten de korkmaya başladı –doğum oranlarındaki farklılık sonucu oluşan bir Arap çoğunluğu. Ve diğer tarafta (merkeziyetçi İsrailliler ve İsrail-yanlısı Batılılar’ın tarafında) “bir yerleşim kazanılması için gereken koşulları politik olarak sadece namlı bir şahinin sağlayabileceği”ne dair gittikçe yaygınlaşan bir inanç söz konusuydu. De Gaulle ve Cezayir’in bağımsızlığı, ve Nixon’un Mao Zedung’la buluşması örneklerinden sıkça bahsediliyordu.

Şaron’un planı neydi? Arapların çoğunlukta, Yahudilerin azınlıkta olduğu bölgelerin boşaltılmasını planlıyordu. Gazze ilk adımdı, ardından Batı Şeria’daki çeşitli dağınık bölgeler geldi. Aynı zamanda Yahudi yerleşimcilerin çoğunlukta olduğu bölgeleri birleştirmeyi planladı. Bu tabii ki Doğu Kudüs’ü içermekteydi, fakat aynı zamanda şu anda etrafına duvar örülmekte olan Batı Şeria’daki üç yerleşim bölgesini de kapsıyordu. Şaron daha sonra da Filistinlilere ciddi hiçbir askeri aygıta sahip olmamaları ve İsrail’i ve yeni sınırların devamlılığını tanımaları halinde geriye kalan alanlarda bir devlet kurabileceklerini söylemeyi planlıyordu. Hiçbir Filistinli lider bu şartları kabul etmeyeceğine göre bunu tek taraflı olarak, onlara danışmadan yapmaya niyetlendi.

Yanılgı neydi? İlk olarak tüm Filistinlilerin tek taraflı olarak dayatılan bu gerçeklikle yaşamaktan başka şansları olmadığına inandı. Bunu nasıl düşündüğünü gerçekten anlayamıyorum, çünkü en ılımlı Filistinli liderler dahi bunun kesinlikle kabul edilemez olduğunu açıkça ifade etmişti. Ve tabii ki Filistinliler daha az ılımlı liderleri iktidara getirmek üzereler. Şaron ikinci olarak da, zamanın İsrail’den yana olduğuna inanıyordu. Nasıl olup da bunu düşündüğü konusu da beni aşıyor. İsrail 1973’ten beri uluslararası meşruiyetini giderek kaybetmektedir. Kibirli bir tek taraflılığın, nasıl ki Bush’un işine yaramıyorsa, İsrail’in de işine yaraması umut edilemez. Doğrusu, Şaron’un planı, İsrail’in gayri-meşrulaştırılmasını tıpkı Bush’un Irak işgalinin Amerikan gücünün düşüşünü hızlandırması gibi hızlandıracaktı.

İsrail’in ünlü diplomatı Abba Eban’ın “Araplar fırsat kaçırmak için hiçbir fırsatı kaçırmıyor” sözü geçen 50 yıl boyunca İsrailli liderler için daha da etkili biçimde geçerli değil midir? Şaron İsrail’in yanıltıcı politikası için son nefes olabilir. Barış, askeri değil, daima politik bir düzenlemedir.

[ Arşivle! ] [ Yazdır! ] [ Postala! ]

 

Facebook da paylaş Twitter da paylaş

'Immanuel Wallerstein'in Son 10 Yazısı
   Putin’in karizması
   Filistin’de kazananlar ve kaybedenler
   Füze savunma kalkanı: Çılgınca bir fikir ya da akılcı bir amaç
   Irak savaşını bitirmek: İki rakip plan
   Göç: Tepkiye Tepki mi?
   ''Büyük Fırtına Bulutları Toplanıyor''
   İran ve Bomba
   2005: Bush Otoritesinin Çöküşü
   Irak'ta Cesaret Kırılıyor
   Çin ABD'yi Köşeye mi Sıkıştırıyor?
Yazarlar
Maruf Çetin
Fedek ile ilgili tüm tartışmalar uydurmadır
Alıntılar
Selahaddin Eş Çakırgil
Bir geçmeyen geçmişin, bir zorbalığın 100 yılından resmi geçit sahneleri..
Bülent Şahin Erdeğer
Diller Değil Davranışlardır Aslolan...
Ahmet Varol
'Kaybedecek Zalim' İçin Kaybetmek
Robert Fisk
Fisk: Şiiler, Esad'ı yalnız bırakmayacak
Bülent Keneş
Suriye'de yaşanan katliamlarda İran'ın rolü
Abdurrahman Dilipak
Mehdi mi dediniz?
Haberler
Kitaplar
Oyunlar

islamdunyasi.com'da
internet'te

© Copyright by İslamdünyası
E-Posta:
info@islamdunyasi.com

Kaynak göstermek şartıyla alıntı yapılabilir.
Yazarların yazıları kendilerini bağlamaktadır.
Sitemiz Basın Meslek İlkeleri'ne uymayı taahhüt etmektedir.